NEW YORK - The Big Apple

                                                                                                                                      reisverslag Sofie Verstraeten NEW YORK 17-24/10/2018

NEW YORK... if you can make it there ... New York is een microbe, een stad die onder je vel kruipt en je nooit meer los laat.

Hate it or like it. I love it.

Dus toen die 7 straffe madammen vroegen of ik mee wou naar the Big Apple, moest ik even overleggen met de mannen op het thuisfront maar in mijn hart had ik al beslist. Tuurlijk zou ik mee gaan, een citytrip naar een stad die me nauw aan het hart ligt, met dames die ik in mijn hart heb gesloten.

New York, here we come, you better be prepared.

Voorbereiding is het halve werk, ik zou zelfs zeggen 75%. En voorbereiden hebben we gedaan, onder een natje en een droogje, de nodige schaterlach en met respect voor ieders keuze en interesse. Het aftellen is begonnen en iedereen loopt op hete kolen, als kinderen die uitkijken naar de komst van de Sint, zo kijken wij uit naar onze trip naar het grote, almachtige New York. Met het laaiende enthousiasme en de warme hartelijkheid van deze bende kan New York ons alleen maar omarmen. En wij New York.

Woensdag 17 oktober ... de start van het grote avontuur. De een al wat wakkerder als de ander, de een al wat beter geslapen als de ander, maar niettemin fit en monter zijn we helemaal klaar voor onze trip naar the Big Apple.

Rise and shine ... het is 5h30 als de melkronde begint en klokslag 5h50 als chauffeur Dirk ons met een grote glimlach opwacht. Dapper ...met 8 best wakkere dames in zijn busje trotseert hij de Vlaamse snelwegen waar er zo vroeg in de ochtend zelfs nog geen file is.

De check-in bediendes zijn niet meteen een levend voorbeeld van de Amerikaanse gastvrijheid die ons wacht maar dat laten we niet aan ons hartje komen. Het gaat vlotjes : op een uurtje zijn we door security paspoortcontrole en echt wel toe aan koffie.

En na de koffie en verplichte plaspauze gaat het richting gate. 3 van de 8 worden toch nog eens extra onder de loep gelegd met een bijkomende controle maar onze vrolijke bende tovert hier en daar toch een glimlach op het gezicht van het luchthavenpersoneel.  Daarvoor doen we het, toch ? En ook al is de seating niet zoals we hadden gehoopt en zitten Sofie en Anja 8 uur in isolatie- voor ieders veiligheid ? - we zijn helemaal ready for take-off. Het filmmenu ziet er prima uit, het boek ligt klaar en de oortjes zijn ingeplugd. En nu in rechte lijn naar New York.

Thank God for complimentary drinks ... na een gin tonic of een cava gaat die power nap nog zo vlotjes. Sinds Delta samen met KLM en Air France in een coalitie is gestapt, is de service er echt wel op vooruit gegaan.De menukeuze is, in die 37 jaar dat ik al naar de USA reis, nog steeds chicken or pasta maar is wel uitgebreid met een Caesar salad als 3e optie en een ijsje als dessert. De standaard 60+ zweefteven (Zuid-Afrikaans voor air hostess) zijn vervangen door 50+ stewards en Aziatische hostessen maar wel even vriendelijk. Keep up the good work dus.

Stipt op tijd komen we aan in JFK en dan begint het lange schuiven voor de paspoortcontrole & immigratie. We zijn de usa nog niet officieel binnen en Anja is al een vijs kwijt (van haar bril), maar we worden met de glimlach (en veel gegeeuw) ontvangen, onze bagage staat op ons te wachten en het busje dat er pas over een half uur zou zijn, is er binnen de 5 minuten. Een meevaller, maar dat is buiten NY traffic gerekend. Van file naar file schuiven we richting hotel waar we dan ook wel met de glimlach ontvangen worden maar geen kamers naast elkaar krijgen. We leggen Deina, de receptioniste, het vuur aan de schenen en halen onze stralendste glimlach boven maar ook dat schijnt niet te baten. Dus uiteindelijk leggen we ons er maar bij neer, sommigen ook letterlijk met een powernap en snuiven de New Yorkse lucht op. Een 1e kennismaking met Times Square is meteen een ideale opener voor een citytrip New York en ook een goeie remedie tegen jetlag en vermoeide zielen. De neonreclames komen ons al schreeuwend tegemoet, de drukte van de massatoeristen, de gele sliert taxi’s en de flikkerende sirenes van NYPD

doen pijn aan onze ogen. Maar de gift shop van het Hard Rock Cafe lonkt en we koppelen er dan maar meteen ons avondeten aan. Te vroeg naar ieders gewoonte maar een uitstekend idee wegens slaapgebrek en oververmoeidheid. De eerste burgers op Amerikaanse grond zijn een feit, ik heb mijn verjaardag voor de 1e keer in New York (en in oktober) gevierd - wat een mens al niet doet voor een gratis hoofdgerecht - en onze kelner, Amanda, is laaiend enthousiast. Het thuisfront is op de hoogte van de hele winkelinhoud van de gift shop en onze bedjes roepen. Nog even de kamer reorganiseren wegens klein maar niettemin gezellig (maar vooral uitdagend voor 4 vrouwen, valiezen en handbagages) en dan good night New York  ...

 

Donderdag 18 oktober ... zoals verwacht heeft de jetlag ons in de macht en zijn we (mits al wat rondspoken ‘s nachts) vroeg uit de veren. We leren ook weer een beetje bij : zo weet kamer 2502 dat de toeristen voor hen vroege vogels waren en de wekker om 6u zetten. En leert Anja dat Amerikanen hun haar heus niet drogen met hun gezicht in de lavabo maar dat je de kabel van de haardroger wel degelijk kan verlengen.

Een all American breakfast en dan richting Times Square

voor ons Big Bus Tour tickets. We nemen er een extra dagje bovenop om onze beentjes toch af en toe te sparen en klauteren op de 1e bus voor een lange rondrit door New York City, in de ijzige kou. Ann ziet haar neef - uit Aalter dan nog, die ze nooit ziet in België maar dus wel in NY.

Goed onderkoeld (en al wat hongerig) plannen we een lichte lunch. De term ‘licht’ valt hier wat anders uit dan wat we in gedachten hebben maar we doen meteen onze goeie daad en bezorgen de overschot van onze sandwiches en koffies aan een dakloze langs de straat. Een hartverwarmend gebaar dat iedereen met een goed gevoel achterlaat.

Het Hard Rock Cafe wordt onze vaste plasstop en je weet maar nooit of ze op die 24 uur de nieuwe collectie hebben boven gehaald. We besluiten opnieuw de koude te trotseren en gaan voor bustour 2. Deze keer springen (?) we er wel even af voor een bezoek aan Grand Central Terminal wat heel wat oooh’s en aaah’s aan iedereen ontlokt maar de gratis wifi is daar ook mooi meegenomen om even het thuisfront te contacteren. De Whispering wall, het food court, de statige architectuur van het oude station weet iedereen te charmeren. Het is tijd voor de rest van onze tour die ons terug brengt naar Times Square.

We besluiten nog tot aan de Empire State Building

te wandelen maar moeten echt wel langs Times Square passeren wat (you wonder) voor wat oponthoud zorgt. Passeren de revue : the Christmas store, de M&M’s store, het Hard Rock Cafe (voor de wc’s, niet voor de gift shop hé). Een half uur later (ttz een half uur na het einde van de shoppingroute) staan we aan de grote Empire State Building, waar we duidelijk niet de enige zijn. 1 uur wachten met hongerige magen is géén goed idee maar Heartland Brewery is hier vlakbij en bij deze krijgt meteen 8 Vlaamse dames op bezoek. Dames met bierkennis en dus gaan we voor de biersampler om te starten. Over smaken en kleuren valt niet te discussiëren ... wie het oorspronkelijk zei, weet ik niet meer maar voor mijn leerkracht Latijn was het zijn stokpaardje. We maken onze keuze na een professionele tasting en genieten van de robuuste setting van het restaurant. Houten lambrisering, een saloongevoel en een lekkere keuken. Onze magen en onze vrouwenharten zijn zo gauw gevuld. Met een laatste sprankeltje energie (?) slepen we ons richting Empire State Building. Het lot is ons in elk geval gunstig gezind en het personeel ook. In één ruk door schuifelen we de lift in die ons in een mum van tijd naar de 80e verdieping voert voor een panorama achter glas. 6 verdiepingen hoger, met de lift welteverstaan, krijgen we the real stuff voor ogen : geen glas, wel wat rasters en een ijskoude wind maar ook een adembenemend uitzicht en een schouwspel aan lichtjes over Manhattan. Gezien het late uur is het enthousiasme misschien van een iets ander gehalte dan gewoonlijk, ofwel zijn we anders misschien wat overenthousiast maar niettemin is iedereen voldaan en tevreden. Het was een goeie beslissing om toch nog even dat extra uurtje uit te trekken om New York uit een andere hoek te bekijken. De wandeling naar het hotel nemen we er wel bij, we weten dat ons bedje lonkt. En beseffen meteen dat onze overige dagen goed gevuld zullen zijn en dat we tijd en ogen tekort zullen komen. Sleep when you’re dead, weetjewel.

 

Vrijdag 19 oktober ... rise and shine maar dan op een trager tempo alleszins. De nachtrust was verkwikkend, althans voor de meesten. Wat halsbrekende toeren en bed-reorganisaties bleken soms noodzakelijk maar een tas koffie maakt veel goed. Ook het volk in de ontbijtruimte kan tellen, vooral als ze nog in pyjama zitten en dat zorgt voor kijkplezier. Het tempo ligt beduidend lager dus het is al ruim 11 uur eer we aan onze bus-opstapplaats zijn waar nog zo’n 80 toeristen staan te wachten. Gelukkig hebben wij Isabelle en zij niet en krijgen we meteen de fast lane omdat we niet noodzakelijk on top willen zitten. Vandaag eerst ontspanning : we gaan naar de markt, op Union Square,

een typische all American farmer’s market waar vooral lokale handelaren en boeren hun home grown organic products aanprijzen. We zien reuzetomaten en brood dat qua textuur het onze lijkt te benaderen. De ‘organic’ of bio-hype kent ook hier succes, of toch bij de hippe New Yorker met budget want bio staat nu eenmaal ook voor triestig uitziende groenten en fruit aan peperdure prijzen. De Amerikaanse geschoolde bevolking wil af van industriële voeding, volgepompt met bewaarmiddelen en kleurstoffen maar niet iedereen behoort tot die bevolkingsklasse. In een land waar een volledige maaltijd bij Mac Donalds goedkoper is dan een broodje met kaas, is er nog veel werk aan de winkel voor Sandra Bekkari en Pascale Naessens. Naast de markt is een heuse Barnes & Nobles, een klassieke, charmante en bekende boekenwinkel wiens naam ook in heel wat films opduikt. De boekenwurmen onder ons kunnen niet weerstaan en eerlijk gezegd zou het een schande zijn om hen dit te ontzeggen.  Barnes & Nobles is geen standaard boekhandel maar een ervaring, een winkel die boeken ademt en karakter uitstraalt (en gratis wifi heeft). Je krijgt er 1+1 chocolate chip of sugar cookie (als je voldoende geduld hebt), groot genoeg om een bende van 8 te voederen. Wie genoeg boeken gezien heeft, trekt naar de markt want daar is whiskey. Home made, geen moonshiners maar echt American whiskey én tasting. Op een terrasje in het park genieten we van de rust en de zon en moet er overlegd worden wat de volgende stap/stop is. New York bezoeken, is keuzes maken. Er zal altijd een reden zijn om terug te keren.

De bus brengt ons naar Ground Zero,

de plek waar iedereen stil van wordt. De nieuwe One World Trade Center toren maakt indruk maar misschien doet St Paul’s Chapel dat nog meer. Het kerkje vlak naast de WTC-torens bleef ongedeerd ondanks de enorme impact van de aanslag. Het werd een opvangplaats voor slachtoffers, een toevluchtsoord voor reddingswerkers en een parel van hoop tussen de brokstukken die 9/11 heeft achtergelaten. De beelden staan op ieders netvlies gebrand, onwezenlijk, als een slecht geproduceerde Hollywood actiefilm, zo irreëel en niet te bevatten. We worden stil. Het grijpt ons bij de keel om hier te staan waar zovele mensen het leven hebben gelaten door toedoen van extreme moslimterroristen. Denise zegt het goed: extreem is altijd fout. Maar het roept ook woede op, onbegrip voor bepaalde ideologieën, pijn die we nooit kunnen en willen voelen, onmacht tegen die enkele individuen. 9/11 Memorial & Museum is een verplichte stop maar geen leuke. Het is het toonbeeld van de oorlog van onze generatie die uitgevochten wordt in woestijnen van Pakistan en Afghanistan, ver van ons bed. Een oorlog waarbij terroristen het slagveld hebben verlegd naar onze eigen vertrouwde omgeving. Is dat niet wat onze legers ginder ook doen ? Het is een eindeloos verhaal en een oeverloze discussie. Zolang er mensen zijn, zal er gevochten worden. Dierenrijk en mensdom. Er valt iets voor te zeggen.

Het Memorial laat een diepe indruk na, de vele namen vanal die onbekenden, de idee dat hier ooit 2 grote buildings stonden die in 1 dag tijd gereduceerd werden tot Ground Zero. Het Museum is al even aangrijpend,onze generatie heeft haar eigen ‘waar was jij toen’ ... de Twin Towers instortten dus. Met ongelooflijk veel respect en sober eerbetoon is het museum een reconstructie van de dag die in ieders geheugen gegrift staat. De bekende beelden blijven hard binnen komen, de overblijfselen zijn confronterend en de foto’s van de slachtoffers grijpen iedereen naar het hart. Hier krijgen ze een gezicht, een verhaal. In het museum kun je een speld horen vallen. #neverforget- hopelijk leren we er toch iets uit.

Het wordt tijd om de dorstigen te laven, de laatste bus hebben we toch al gemist. We duiken een bruine en vooral rumoerige kroeg in voor (Belgisch) bier en een hapje vooraf. De hongerigen spijzen. Dat zijn dan al 2 werken van barmhartigheid. Als de buiken wat gevuld zijn, nemen we de metro naar Times Square. Het is al 21 uur dus hoogtijd voor een stevige hap.

De Bubba Gump ervaring is altijd een leuke. Ja, het is commercieel en luidruchtig maar de setting is origineel en het eten lekker. Geen burgers & frieten,wel steak, vis en seafood met rijst en mashed potatoes en enkele flesjes witte wijn. Life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get.

Nog even de Levi’s store binnen, wel handig dat alles open is tot middernacht en dan richting hotel. De bedjes roepen - het is muisstil op de kamer, New York zorgt voor zoete dromen.

 

Zaterdag 20 oktober ... rise en shine maar voor de shine zullen we zelf moeten zorgen. Er wordt dan wel 16 graden voorspeld, het is vooral bewolkt. Maar wij zijn de zon dus ik heb er alle vertrouwen in. Het is een half uurtje wandelen tot Central Park waar onze gids ons hartelijk verwelkomt voor een fietstocht door het park. We zijn aangenaam verrast, het had evenzeer de lelijke draak van de hop on/off tour kunnen zijn maar nee, het is een charmante, mooie jongeman. Hij heeft nog geen flauw idee waar hij aan begint (en wij ook niet want Central Park heeft blijkbaar ook heuvels).

Naarmate de voormiddag vordert, komt ook de zon even piepen. We ontdekken stelselmatig Central Park : Anja en Ines weten nu ook de Proposal Bridge zijn (Katrien was getuige), de New Yorkers kennen nu ook de Lokerse Feesten, Alex (de gids) heeft vrienden in Gent en wil naar Tomorrowland (misschien moeten we hem inviteren voor de Feesten). We slalommen tussen de locals die hier hun ochtendjogging doen, de paardenkoetsen vol buitenlandse toeristen, ligfietsen en Japanners. Bethesda Fountain, Jackie Onassis Lake, the Boathouse (voor het huwelijksfeest na het aanzoek op Proposal Bridge) en Strawberry Fields passeren de revue. Van fietsen krijg je honger en dorst en Alex heeft ons perfect kunnen doorgronden. Lunch bij Bread & Butter, een eetparadijs met een aantrekkelijk aanbod verse producten, warme maaltijden,gigantische broodjes en gratis wifi : iedereen tevreden.

We houden ons in eerste instantie aan de oorspronkelijke planning : vandaag gaan we musea bezoeken. Maar dit is NY en dan komt er altijd wel iets onverwachts op je pad waar je langer blijft plakken dan voorzien. De onverwachte momenten zijn meestal wel de mooiste. Dus blijven we plakken op de markt die zich over een heel eind van 6th Avenue uitstrekt. We kopen souvenirs voor het thuisfront en assorti mutsen met kapstokjes. Uiteindelijk stranden we aan Rockefeller Plaza voor Top of the Rock dat zoveel succes heeft dat we het dan maar voor zondag reserveren. Het MoMA blijkt vroeger te sluiten dus daar zien we enkel de toiletten en eigenlijk zijn we wel toe aan een frisse pint.

Ierse pubs vind je hier op zowat elke hoek van de straat.Ieren en Belgen zijn een goeie combinatie ... bier & plezier. Onze Lokerse Feesten sweaters zorgen voor het nodige bekijks en Amerikanen zijn zodanig nieuwsgierig dat ze ons dan ook meteen aanspreken en om meer uitleg vragen. Bottomline is altijd : we are from Belgium en you guys look like you’re having a lot of fun ! Bier drinken en niet eten, het is geen top combinatie dus gaan we terug richting hotel, op zoek naar een Italiaans restaurant. Vlakbij Times Square ligt Bucca di Beppo, een groot maar toch gezellig Italiaans familierestaurant. Je kan er kiezen uit een uitgebreide kaart voor heerlijke pasta en pizza maar de porties zijn dusdanig groot dat je eigenlijk gewoon een paar dingen bestelt en dan gewoon alles deelt. Onze kelner is op zijn minst een schatje met Jani-allures te noemen en omringt ons met liefde, blinkende pretoogjes en goede zorgen. We smullen van de heerlijke pasta, genieten van de rust na een drukke dag en slenteren tegen middernacht terug naar het hotel. Het bedje roept !

Zondag 21 oktober : de wekker loopt af op een onverantwoord vroeg uur - althans voor een zondag. Maar de plicht roept want we worden verwacht aan Trinity Church voor een bezoek aan Brooklyn en een misdienst. De metro brengt ons vlot naar de bestemming en door de koude is een extra sanitaire stop hier wel welkom. Gelukkig heeft de kerk ook toiletten en de meesten maken daar dankbaar gebruik van. De inhoud van onze excursie is duidelijk niet helemaal doorgekomen want de halve groep is al geïnstalleerd in Trinity en Veronique heeft zitjes voor ons vrijgehouden. Hilariteit alom. We gaan dus niet naar dié kerk, maar wel in groep per metro naar het gezellige Brooklyn Heights. Het lijkt wel alsof de metro ons naar een andere wereld heeft gebracht, Brooklyn straalt rust uit. De gebouwen zijn hoog maar niet torenhoog en de straten zijn leeg en niet volgestouwd met toeterende auto’s. Het is een wijk waar we ons allemaal meteen kunnen in vinden en waar ze zelfs zouden kunnen wonen. Meredith, onze gids uit Long Island, loodst ons door de buurt en door de geschiedenis van gospel muziek. Het wordt een boeiende trip, met als kers op de taart een zondagse gospelmis met het Brooklyn Tabernacle Choir. Er is karaoke want zo godsdienstig zijn we nu ook niet dat we alle teksten kennen. Maar de sfeer zit erin en we swingen meteen mee. De gelovigen rondom ons slaan hun handen ter hemel (hoewel we toch zo vals niet zingen?) en gaan helemaal op in hun geloofsbeleving. De preek van de pastoor nemen we erbij, meteen een goeie gelegenheid voor een korte powernap. Het was nochtans een best boeiende verteller, met links en rechts een kwinkslag. Van bidden en preken krijg je honger en Applebee’s is om de hoek. We gaan nog maar eens voor de lichte lunch met hamburgers en sandwiches, uiteraard vergezeld van een ferme portie friet. Daar kunnen we vast wel even mee door ! Bij Top of the Rock verwachten ze ons en we splitsen even op : 3 stuks voor het MoMa en 5 stuks voor het panorama. We worden getrakteerd op een adembenemende zonsondergang over de New York skyline. Bij onze Ierse vriend komen we samen voor beer & bar food en verhalen over wat we gezien hebben. De wandeling nadien, in de frisse avondlucht, doet deugd. We krijgen er zowaar dorst van en stoppen nog eens bij Tir Na Nog, de Ierse pub vlakbij het hotel. Sofie en Vero bezoeken de nachtwinkel, 7 Eleven, voor een midnight snack om hangry situaties te vermijden. En dan is het alweer bedtijd... op naar maandag.

 

Maandag 22 oktober ... rustig wakker worden, stevig ontbijten en in afgestemde outfit richting watertaxi vertrekken. Het is barkoud : de mutsen van de markt zijn heel welkom, heel warm en best handig want we vinden mekaar meteen terug. De watertaxi is een ideaal alternatief voor de hop on-off bussen of de donkere metro. Alleen moet je wat gehard zijn tegen de koude, snijdende wind bij lagere temperaturen. Maar het zicht op de skyline, de Brooklyn Bridge en Lady Liberty maakt veel goed. Na anderhalf uur bootje varen, is iedereen lichtjes onderkoeld en is het tijd voor koffie & wifi. Starbucks dus. We passeren door Battery Park waar de rij voor de ferry naar Ellis en Liberty Island ruim 90 minuten wachten aangeeft. Koffie dus. De rij voor het Starbucks wc heeft soortgelijke allures maar als bij wonder is die andere rij ondertussen in rook opgegaan. Goed voor ons, als vee laten we ons samendrijven en passeren we de security. Ongetwijfeld een beeld van hoe de immigranten hier jaren geleden zijn aangekomen ! Maar dan zonder securitysnufjes ...New York is een stad van keuzes maken, elke dag opnieuw : Het Vrijheidsbeeld of het Museum van Immigratie ? Het laatste dus : we willen met eigen ogen zien waar al die Europeanen zijn aangekomen, op zoek naar hun American Dream. Alleen, met hun gezin, hoopvol of net wanhopig ... op doortocht naar zoveel andere plaatsen in de Verenigde Staten om zich daar te settelen eneen nieuw leven te beginnen. Mijn ballon is heel even doorprikt (maar dat komt wel weer goed) : ik zie een zwart-wit foto van de afrastering rondom het domein van het grote havengebouw. Het lijkt als 2 druppels water op een foto die ik in april zelf heb genomen. In Auschwitz .. In dit havengebouw werden mensen gekeurd, gewikt en gewogen, aan de hand van tal van testen en een handvol onbekenden werd voor hen besloten of zij wel of niet in de VS konden blijven. Er werd gekeken of ze geen ernstige of besmettelijke ziektes hadden en of hun financiën voldoende waren. Een selectie waar enkel de besten uit voort kwamen ? Het zorgt voor een dubbel gevoel ... bescherming van het mother land en haar inwoners ? Nee, want de indianen hadden ze hier toen al in reservaten gestoken...

Het museum is een pronkstuk waar je uren kan doorbrengen. De architectuur is den pareltje , de opbouw van de tentoonstelling is boeiend. Maar we hebben alweer tijd tekort want om 20u worden we op Broadway verwacht. Bootje op, laat je varen. En dan nog een metrorit richting Downtown,maar niet zonder een lotje van World Millions. Fingers crossed, misschien zijn we wel multimiljonair tegen dat we voet aan Belgische bodem zetten !

Belgen & Ierse pubs, het lijkt wel op peper & zout : een goeie combinatie dus. Bij The Playwright zijn de pinten lekker en de porties groot. Meatloaf, chicken pie en lamsstoofpot verwarmen hart en ziel. Plan A om ons eerst wat op te frissen, wordt van de baan geveegd wegens tijdsgebrek en het Broadway theater is hier net om te hoek. We hebben dus tickets voor Chicago, de musical. Geen van allen heeft ook maar enig flauw idee waarover de musical gaat, we laten ons verrassen. En dat zijn we : aangenaam verrast : het verhaal over jazz & nachtclubs met glitter, glamour en pluimen. Als kers op de taart blijkt Cuba Gooding Jr een best belangrijke rol te spelen en dat wordt hartelijk onthaald (door de hele zaal). Zijn acteertalenten zijn beter dan zijn zangcapaciteiten maar dat vergeven we hem maar al te graag. Ondanks de up tempo nummers en het fantastische orkest, slaat de vermoeidheid nu hard toe. Het wordt vechten tegen de vaak, een laatste wandeling over Times Square met een allerlaatste shopstop kunnen dat een klein beetje verhelpen maar ons bedje roept alweer.

 

Dinsdag 23 oktober ... onze laatste dag in New York. We hebben een avondvlucht en besluiten onze trip af te sluiten met een rustige wandeling over The High Line. De oude spoorlijn werd eind jaren ‘90 helemaal opgeknapt tot park in de lucht waar het aangenaam vertoeven is. Een vleugje groen en rust temidden van het drukke leven in NY, met zitbankjes, muurschilderingen, aangelegde plantenperken en zicht op de Hudson. We slenteren op ons dooie gemakje en pikken meteen een straaltje zon mee. Onderweg passeren we zowaar een terrasje waar we even pauzeren maar niet te lang want busje komt zo aan het hotel.

En dan is de terugreis ingezet : nog een sanitaire stop,met de shuttle stapvoets door het New Yorkse verkeer, richting JFKAirPort.  Inchecken aan de kiosk gaat vlot, net als de bagage afgeven en de security passeren. Maar je hebt wel al vlug zo’n anderhalf uur nodig voor het hele procedé. Tijdig op de luchthavenaankomen, is hier geen overbodige luxe. Terwijl we nog een uurtje wachten, vullen we alvast onze magen met een snack en onze rugzak met de allerlaatste souvenirs. De nacht brengen we door op het vliegtuig , minder comfortabel dan in een hotelbed maar over enkele uren zien we ons eigen bedje terug. De Aziatische hostess is vervangen door een aantrekkelijke steward en je hoort ons niet klagen. Het menu blijft wel chicken or pasta maar dat zal allicht de komende eeuw niet meer worden aangepast.

 

Woensdag 24 oktober zal een dagje recup worden, powernaps incalculeren en jetlag verwerken. Maar het was iedere seconde waard !